Ik heb de Montessori Methodiek uitgelezen, met plezier. Het laatste deel van het boek gaat voornamelijk over de taken die kinderen nog moeten leren, zoals lezen, schrijven en tellen. Minder relevant voor mensen met dementie, maar ik heb het allemaal in mij opgenomen, ik ben tenslotte ook moeder van een 1-jarige. Maar ook omdat ik het een genot vind om haar werk te lezen. Het laatste hoofdstuk (General Review of Discipline),is wel weer toepasbaar op mensen met dementie. Ze schrijft over het belang van de eigen ontwikkeling en van herhaling. Twee van de basisprincipes ook in onze methodologie.

Ze schrijft eveneens over hoe traag kinderen kunnen zijn als ze nieuwe vaardigheden leren. Hoeveel geduld dat van hen vraagt. Een laatste quote uit dit boek:

“Wanneer we het gevoel krijgen dat kinderen “uitgeput raken” of “hun tijd verdoen” om iets te bereiken dat wijzelf zonder moeite in no time kunnen doen, zijn we geneigd het zelf te gaan doen. Altijd met het idee dat het doel dan bereikt is en dat het daarom gaat.. We kleden en wassen het kind, we pakken favouriete objecten af, we geven hem een kom soep, we voeden hem, we dekken de tafel voor hem. […]

Het kind, zoals ieder wezen dat vecht om te overleven, gaat in protest tegen datgene wat hem hindert in zijn natuurlijke doen en laten; en hij kan dan aggressief gedrag vertonen door te gaan schreeuwen en huilen. Hij toont zich een ware revel, een revolutionair, een iconoclast, tegen diegenen die hem niet begrijpen, die denken dat ze hem helpen, maar hem eigenlijk terugduwen op de snelweg van het leven.”

Vorige keer schreef ik dat onbegrepen gedrag van mensen met dementie misschien verklaart kan worden dor overstimulatie van zintuigen, maar het tegenovergestelde kan eveneens waar zijn: kan een gebrek aan stimulatie, het NIET  langer hebben van betekenis, een rol een taak, niet ook leidden tot wat wij als vervelend gedrag zijn.