Vandaag las ik over autonomie (onafhankelijkheid) in de Montessori Reader. Hieronder een paar quotes van Maria Montessori waarin ze haar filosofieop scholing beschrijft, wat ik ook relevant vond voor mensen met dementie (p.85-89):

-We geloven graag dat kinderen als poppen zijn, en we wassen en voeden ze alsof ze poppen zijn. We stoppen niet om te bedenken dat als het kind niet doet, dat het dan niet weet hoe het te doen (MM’s italics) […] onze plicht jegens het kind is, in ieder geval, om hem te helpen om de uitdaging aan te gaan om taken die de natuur hem geeft zelf uit te voeren.

-Wie weet niet dat om een kind te leren om zichzelf eten te geven, om zichzelf te wassen en aan te kleden, dat dat zo veel meer werk is dat om zo veel meer geduld vraagt dan om het kind zelf te voeden, wassen en aan te kleden? Maar het eerste is het werk van een opleider en het tweede is het gemakkelijke en inferieure werk van een bediender.

-Met de dominante gewoonte (van bedienen) ontwikkelt zich tegelijkertijd afhankelijkheid (helplessness). […] Zodoende gebeurd het vaak dat de ‘baas’ zich als een tiran opstelt jegens zijn bediender. (BPSD!)

-Over haar eigen methodes: Ik weet niet wat er gebeurd met de ziel van deze kinderen […], maar altijd was de verandering totaal en blijvend. Met grote trots lieten ze zien hoe ze leerden om zelfstandig te werken en zich op te stellen, en altijd was er sprake van lieve affectie jegens zowel de lerares als mijzelve.